Η ανάσταση του site γίνεται, σχεδόν μοιραία, με ένα άρθρο για το Lazarus του Shinichirō Watanabe, δημιουργού του αριστουργήματος και αγαπημένης μου anime σειράς, Cowboy Bebop. Δεν με ενδιαφέρει πολύ να γράψω μια κριτική για το Lazarus, εξάλλου δεν είναι η λογική αυτή του blog. Αφορά περισσότερο κάποιες σκέψεις για τα συναισθήματα που μου δημιούργησε η εν λόγω σειρά που “έτρεξε” μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου του 2025.

Το σενάριο μας τοποθετεί κάπου το 2050. Ένας νομπελίστας επιστήμονας έχει επιτύχει στην εφεύρεση μίας ουσίας που εξαφανίζει τους πόνους, το Hapuna. Σκεφτείτε το ισχυρότερο παυσίπονο ever. Η ανθρωπότητα εθίζεται στο να μην πονάει. Ακολουθούμε μια ομάδα ετερόκλητων νεαρών ατόμων-αυτό που θα λέγαμε περιθωριακών χαρακτήρων-σε μια Γη που έχει αλλοιωθεί ριζικά από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, στους οποίους δίνεται η δυνατότητα “εξιλέωσης”, aka σβήσιμο ποινικών μητρώων ή απλά λησμόνησης των καταθλίψεων τους, μέσω της συμμετοχής τους σε μια ομάδα των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ, τη Lazarus. Κάπως αναμενόμενο, θα έλεγε κάποιο, να έχει εθιστεί η ανθρωπότητα στο να μη θέλει να πονάει. Σε κάθε περίπτωση, ο σκοπός της Lazarus είναι να σταματήσει μια πανδημία από το να σκοτώσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Ναι, η εμπειρία του κορονοϊού ξυπνάει πολύ γρήγορα ενσώματες αναμνήσεις. Apparently, ο τρελός επιστήμονας είχε βάλει ένα fail switch στο παυσίπονο και εμφανίζεται να ανακοινώνει πως όσα άτομα το κατανάλωσαν θα πέθαιναν εντός των επόμενων 30 ημερών από τη στιγμή της ανακοίνωσης του.

Η σειρά έχει όλα τα στοιχεία που την κάνουν ένα έργο του Watanabe. Εκπληκτικά και πολύ κουλ μουσικά θέματα από Kamasi Washington, Bonobo και Floating Points που δένουν πότε τις πολύ γρήγορες και απολαυστικές σκηνές μάχης και καταδίωξης (εδώ θυμίζει αρκετά Cowboy Bebop) και πότε το μελαγχολικό υπαρξισμό των χαρακτήρων του Watanabe, που επιδίδονται σε επικίνδυνες περιπέτειες αναζητώντας ποια εμπειρία θα τους θυμήσει πώς είναι να αισθάνονται, ή και να πονάνε (εδώ θυμίζει πολύ Cowboy Bebop).

Το όνομα της ουσίας-Hapuna ή Χάπνα-έχει αρκετό ενδιαφέρον. Χωρίς να μπούμε σε μονοπάτια fan theory, θα μπορούσαμε να πούμε πως η αναλγησία που προκαλεί θυμίζει λίγο την υπνική άπνοια (ενδεχόμενα να άντλησε από εκεί έμπνευση κιόλας ο Watanabe), που εμποδίζει συχνά τους ανθρώπους που υποφέρουν από αυτήν να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν κανονικά, οδηγώντας τους συχνά σε μια ημί-κοιμισμένη κατάσταση. Αντίστοιχα, μια ζωή με αναλγησία-μεταφορικά και κυριολεκτικά-είναι μια ζωή νεκροζώντανη.

Οι ήρωες μας βρίσκουν τελικά τη δική τους λύτρωση και ανάσταση μέσα από τις συλλογικές τους εμπειρίες, το άνοιγμα τους και το μοίρασμα του πόνου-ακόμα κι εκεί που τους είναι δυσκολότερο. Και όλα αυτά ενόσω η κοινωνία και ο κόσμος γύρω τους καταρρέει αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους-σα να μην τρέχει τίποτα. Η αναλγησία υπήρχε πολύ πριν την πανδημία του Hapna. Όπως συμβαίνει με τη γενοκτονία στη Γάζα: πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουμε να ζούμε σα να μην συμβαίνει τίποτα; Αυτό είναι και το κυριότερο που κρατάω από το Lazarus: ο πόνος μπορεί να μας γειώνει στην πραγματικότητα, επιτρέποντας μας τη σύνδεση με τα άτομα γύρω μας αλλά και μας κάνει να ζούμε σα να συμβαίνει κάτι. Μας κάνει, με άλλα λόγια, ανθρώπους. Σίγουρα, εθιζόμαστε στον πόνο και πολύ συχνά οικειοποιούμαστε πόνους που δεν είναι δικοί μας για δικούς μας και ξεχωριστούς λόγους κάθε φορά. Αλλά η απάντηση δε μπορεί να είναι το Hapna-ό,τι κι αν είναι αυτό στη δική σας ζωή. Και αν είναι μία κάποια λύσις, γιατί άνθρωποι είμαστε, δε γίνεται να είναι η λύση.